Na imię miał Barney. Był pięknym rudym pręgowanym kocurem. Mieszkał wraz ze swoimi opiekunami w sąsiedztwie cmentarza w Guernsey w Wielkiej Brytanii. Codziennie spacerował po nekropolii, towarzysząc ludziom żegnającym swoich bliskich. Na swój koci sposób próbował ich pocieszać. Podchodził do ludzi, łasił się, ale z gracją, nienachalnie. Wywoływał ciepłe uśmiechy wśród żałobników. On sam wyglądał, jakby się wciąż pogodnie uśmiechał.
Gdy jego ludzka rodzina wyprowadziła się, zabrali Barney’a ze sobą. Ale kot powrócił na cmentarz. Tu było jego miejsce i jego praca, którą sam sobie wybrał. Miejscowi przejęli nad nim opiekę. Dostał własny ciepły i przytulny domek, regularne posiłki, a nawet odwiedzał go Święty Mikołaj z prezentami.
Na cmentarzu Barney pozostał aż do swojej śmierci. A przeżył równe 20 lat. Pochowano go właśnie tutaj, w miejscu, które stało się jego domem. Wielu wierzy, że duch Barney’a wciąż krąży między nagrobkami. I że wróci. W innym futerku.
